ทำใจยังไงในเมื่อยังต้องอยู่ในสถานที่ที่มีแต่เงาของเค้าเต็มไปหมดคะ

ไอ้วันธรรมดามันก็ไม่เท่าไหร่
แต่บางวันที่ใจมันอ่อนแอขึ้นมาล่ะ ทีนี้ก็ทรมานกันไป... ความคิดมันฟุ้งกระจายกันขึ้นมาทีเดียว

หนีไปไหนไม่ได้ด้วยสิคะ ทั้งที่บ้านและที่ทำงานเลย... รวมถึงที่เที่ยวที่เราชอบไปอีกตะหาก

ทำใจกันยังไงให้ผ่านจุดๆ นี้ไปได้คะ